Η Δόξα Του.

...εκείνο το απόγευμα πριν 24 χρόνια δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Ήτανε η τρίτη ή η τέταρτη μέρα στη σειρά που περπατάγαμε. Κατεβαίνοντας από τις χιονισμένες κορφές του Χελμού είχαμε κοιμηθεί το προηγούμενο βράδυ έξω από το ανεκμετάλλευτο ακόμα τότε Σπήλαιο των Λιμνών. Το πρωί είχαμε πάρει από νωρίς τη ρεματιά, ανάμεσα στο Χελμό και τη Ντουρντουβάνα, για να καβαλήσουμε το βουνό προς τον άγνωστο σε όλους μας Φενεό.

Η κούραση και το φορτίο μας είχανε εξαντλήσει ήδη από τις προηγούμενες μέρες και έτσι σύντομα η παρέα των 16χρονων παιδιών διασκορπίστηκε σε συνολικό μήκος που ξεπερνούσε και τα δέκα χιλιόμετρα. Θυμάμαι την απόλυτη μοναξιά όπως ανέβαινα το άγνωστο βουνό, μέσα σε μια φύση που σου έκοβε την ανάσα, έχοντας πάντα δεξιά μου το χιονισμένο επιβλητικό όγκο της Ντουρντουβάνας.. σε αυτές τις καταστάσεις τα πόδια σου και το σώμα σου κάνουν τα απαραίτητα για να κινείσαι με ασφάλεια προς τον προορισμό σου αλλά το μυαλό σου στήνει το δικό του γαϊτανάκι.. όσοι έχουνε κάνει πολυήμερες και επίμονες αναβάσεις με φορτίο ξέρουν ότι η όλη κατάσταση έχει κάτι το υπερβατικό σαν γιόγκα.

Όταν νωρίς το απόγευμα έφτασα στο ψηλότερο σημείο του διάσελου και κοίταξα το τοπίο προς τον κάμπο του Φενεού το θέαμα ήτανε τέτοιο.. ή το θέαμα ταίριαζε τόσο με τον "προορισμό" που ποθούσα και είχα στήσει μέσα μου.. που ειλικρινά δεν θυμάμαι καν πως βρήκα τους υπόλοιπους, τι φάγαμε.. πως βρεθήκαμε το βράδυ να κοιμόμαστε στο πάτωμα της ταβέρνας (ο ταβερνιάρης όταν είδε την κατάσταση μας λυπήθηκε και μας πρόσφερε εκείνη την στέγη είναι η αλήθεια).

Σήμερα 24 χρόνια μετά είπα να πληρώσω εκείνο το στοίχημα και να ανέβω πάλι κει πάνω. Χρόνια τώρα συχνά πυκνά ένοιωθα την ανάγκη να «πάω να δω». Να δείξω στην Ρένα.. Να δω και εγώ να ξεχωρίσω ίσως το όνειρο, όπως το είχε κρατήσει και αναπλάσει το μυαλό μου τόσα χρόνια, από την πραγματικότητα.

Σε αυτά τα προσκυνήματα πάντα υπάρχει ο φόβος μήπως αυτό που αντικρύσουμε μας απογοητεύσει. Ανάπτυξη, πυρκαγιές.. εμείς που μεγαλώσαμε και όλα αυτά τα χρόνια αλλάξαμε μάτια στην ψυχή μας ή ενστικτωδώς τα κλείσαμε τελείως. Και όντως κάτι είχε αλλάξει. Εκεί κάτω ακριβώς από το μοναστήρι του Αγ. Γεωργίου, λίγο πριν το μονοπάτι που κατέβαινε από το διάσελο κατηφορίσει ομαλά πλέον για το χωριό Φενεός.

Το 1994 γεννήθηκε μια λίμνη εκεί. Γεννήθηκε από τη θέληση και την ανάγκη του ανθρώπου ενώ ταυτόχρονα έδεσε με το τοπίο και το ομόρφυνε με τη θέληση και για τη Δόξα του Θεού. Η λίμνη της Δόξας (Του) με το εκκλησάκι του Αγ. Φανουρίου. Ίσως να είχα ξαποστάσει σε αυτό το εκκλησάκι πριν 24 χρόνια. Ίσως πάλι να ήτανε το σημαδάκι στην σκισμένη φωτοτυπία του χάρτη της Γ.Υ.Σ. που με οδήγησε στο ασφαλές καταφύγιο της ταβέρνας και στους φίλους μου.

Είμαι πολύ χαρούμενος σήμερα.. γιατί για πρώτη ίσως φορά η πραγματικότητα που είδα με τα μάτια μου ήταν το ίδιο όμορφη με αυτή που φυλάει, θυμάται και βλέπει τόσα χρόνια η ψυχή μου.